sessizlik hikayesi

Belini ört derdi. Yüksek sesle gülme, renkli ojeler sürme. Saçlarını böyle açık bırakma, bacaklarını böyle uzatma...

Bilirdim hep yorgun olurdu, ondandı bu huzursuzluğu. Yoksa beni çok severdi. 'Canımdan çok... ' Derdi.

O insanlarla görüşme, eve geç dönme, çok kitap okuma, hikayeler anlatma, fazla düşünme olan biteni...

Bilirdim... Beni düşündüğündendi bu  Yoksa beni çok severdi. 'Canımdan çok... ' Derdi.

Uzaklara bakma, hayaller kurma, insanlara inanma, çiçeklerle konuşma, rüyalara dalma...

Bilirdim benim iyiliğim içindi söyledikleri. Endişelendiği için böyle konuşurdu. Yoksa beni çok severdi. 'Canımdan çok... ' Derdi.

Bana böyle bakma, sessizce ağlama, tepkisiz kalma, ellerimi bırakma...

Bilirdim dayanamazdı üzgün olmama. Bu yüzdendi tüm kızgınlıkları. Yoksa beni çok severdi. 'Canımdan çok... ' Derdi.

Simdi düşününce bu uzak hikayeyi, merak etmeye başladım; beni canından çok mu sevdi?

3 yorum:

  1. Hayır sevmedi bencildi...başımda var ondan bir tane kurtarmaya çalışıyorum kendimi...

    YanıtlaSil
  2. Bu hikayelere bayıldım, bu bloğa bayıldım, bu cümlelere bayıldım...;)

    YanıtlaSil