yalnızlık hikayesi

Hırsla “Neden yaşıtlarınla oynamıyorsun?” diye sorduğunda o kadın bana, içine bulunduğum çıkmazın farkında değildi. O’na göre her şeyin tek suçlusu bendim. Çünkü ondan daha çok aşıktım onun sahibi olduğunu düşündüğü erkeğe. Ben vazgeçemezdim bu kadar yaklaşmışken sona, O ise devam edemezdi, bana rağmen. Kazanma mücadelesinden öteydi tüm yaşanılanlar. O zaman farkında değildim belki kendimin, kaçıp “temiz” bir hayat kurabileceğimin. Keşke biraz cesaretim olabilseydi, ikinci kadın olmaktan öteye geçebilseydim ve şimdi yalnız uyumasaydım, elli yıllık yatağımda, tüm aşık olduklarımdan uzakta.

2 yorum:

  1. İkinci kadınlara hem acımışımdır..hem imrenmişimdir...tuhaf bir şey böylesi karmaşık duygular hissetmek..ama 2. olmak zor olsa gerek.

    YanıtlaSil
  2. anca bu kadar güzel anlatırdı bu durum heralde.2. kadınlar tanırım; dostlarım dı ve bazı birinci kadınlar da tanırım.Hangisi daha kötü bilemedim; aşifte yaftasıyla yalnızlığa itilen ikinci kadınlar mı, zaten hiç sevilmemiş miş gibi kalan olamayan unutulan birinci kadınlar mıydı?! küskünlük kendinedir insanın,hataları acıtır gelecekte.Ahh aşkın hiç suçu yok mu?!

    YanıtlaSil